เอาอีกแล้ว
เฮ้ออ
แต่มันก็เป็นวิธีระบายความอัดอั้นตันใจได้ดีที่สุดแล้ว
เดินกลับหอ...คนเดียว
เครียดๆ
บวกกับผิดหวังอะไรเล็กน้อย ท้อนิดๆ
โดดเดี่ยว
น้ำตาจะไหล
อยากให้มันไหล
แต่ไม่ไหลสักที
อาจเป็นเพราะ ยังมีผู้คนเดินผ่านไปมา
คงไม่กล้าพอที่จะให้ใครเห็นน้ำตา
ถึงหอ ไขประตู เข้าห้อง
เป็นตามคาดหมาย
พี่ๆยังไม่กลับมา
ดีแล้ว
ดื่มน้ำสักอึก
ล้มตัวลงนอนบนเตียง
หลับตา ทบทวน
ไม่ไหวแล้ว
น้ำตาอาบสองข้างแก้ม
เสียงสะอึกสะอื้น ไม่ค่อยมีให้ได้ยินนัก
คงเป็นเพราะ แอบร้องไห้คนเดียวจนชินเสียแล้ว
คงได้ยินเพียงแต่เสียงลมหายใจหนักๆ
อยากร้องให้มากกว่านี้
แต่คงต้องพอแค่นี้
ถ้าพี่ๆกลับมาเห็นคงไม่ดี
ล้างหน้าล้างตา
นั่งอยู่ในห้องน้ำ
ร้องไห้อีกแล้ว
ถ้ามีใครสักคนมาอยู่เป็นเพื่อนก็คงดี
ไม่จำเป็นต้องปลอบ
ไม่จำเป็นเลย
แค่อยู่เป็นเพื่อนกัน ก็พอแล้ว
แต่มันคงเป็นเพียงความเพ้อฝัน
เมื่อพี่ๆกลับมา
ก็คงต้องกลับสู่ภาวะปกติ
ก็ถือว่า น้ำตา ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นอีกครา
ขอบคุณ...น้ำตา
-------
แอร์ไม่เย็น เซ็ง (คงเสียอ่ะ)
นอนร้อนๆ พัดลมเป่าตลอดเวลา ทำให้เพรียเลย
วันนี้ก็โดดแมท ขี้เกียจตื่น
กว่าจะลุกจากเตียงก็แปดครึ่งเข้าไปแล้ว
เลยโดดเลย
จริงๆ เจ็ดโมง ก็ตื่นนะ แต่ความง่วงก็เอาชนะจนได้
ฮ่าๆ
อ๊ากกกกก....เครียด
อ่านหนังสือไม่ทันนนนนนน
เส้นประสาทมันตึงจนขาดไปแล้ว ฮ่าๆ
แทนที่จะอ่านหนังสือ ก็ดูหนัง ฟังเพลง
ประมาณว่าต้องการผ่อนคลายบ้างอ่ะนะ
ตอนนี้ก็คิดว่า ลั้นลา เกินแล้ว
แต่อ่านไม่ทันจริงๆ อ่ะ
เครียดเหมือนกันแหละ ฮ่าๆ
ปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์มา 3-4 วันเต็มๆ เลย
เหมือนทำเวลาหายไปเลยอ่ะ
กลับมาคิดทบทวน
ไปนั่นไปนี่ทำไมนะ
ไปแล้วได้อะไร ไม่เห็นได้อะไรเลย
คิดไปก็เท่านั้น
ก็เวลามันผ่านไปแล้วนิ
แก้อดีต ไม่ได้หรอก
หิวว่ะ
เฮอะๆ
-------
|